اريوبرزن كه از جانب داريوش دوم اخرين پادشاه سلسله هخامنشي حاكم ولايت پارسوماد(مسجد سليمان)بختياري بود فرمانده ي سپاهي بودكه تعداد نفرات ان را مورخين يوناني از بيست و پنج هزار نفر تخمين زده اند و افراد اين سپاه عظي مبيشتر از طوايف بختياري يعني وابستگان اريوبرزن و سپاهيان وي كه بر سر كوهي به نام تنگ تك اب در جنوب شرق ايذه كه محل عبور لشكراسكندر بود موضع گرفتندتا از پيشروي ان ها به شوي تخت جمشيد پايتخت ايران جلوگيري كنند.سربازان اريوبرزن با غلطانيدن سنگ هاي عظيم از كوه بر سر متجاوزين بيگانه و باران تيرو سنگ فلاخان بر صفوف لشكر دشمن جمع كثيري از ان ها را كشتند و اسكندر و سربازان خونخوار او را مجبور به عقب نشيني كردند. پس از چندي اسكندرمجددا با تجهيزات كامل و به كمك يكي از اسراي كيليكيه كه گذرگاه هاي وان منطقه را خوب ميشناخت از سه طرف به اريوبرزن حمله بردو سپاه او را محاصره كرد.اريوبرزن با سختي و رشادت هرچه تمام تر به مبارزه پرداخت وبي پروا به سپاه دشمن زدو پس از كشتن جمع كثيري از سپاهيان دشمن حلقه ي محاصره را شكست تا تا به كمك پايتخت كه در معرض مخاطره بود بشتابدسپاه بزرگي كه قبلا از طرف اسكندر به ولايت پارس سرازير شده بودراه را بر اريوبرزن بستند و با وجودارتش اسكندر از عقب و سردار سپاه او از جلو اريوبرزن را در بر گرفتند وي به خود بيم راه نداد و تسليم نشد و با سپاهيان جان گذشته ي خود به قلب صفوف دشمن حمله برد و چنان پيكار نمود تا شرافت مندانه در راه ملت و سرزمين ناموسش كشته شد.