این عکس از بیشه ی شیرین بهاره

این  بیشه ی خیلی بزرگ بوده که به مرور زمان این قدر ازش مونده

و الان میوه های جنگلی و حیوانات وحشی  و کمیابی هم داخلش زندگی می کنن من خودم از نزدیک این جارو دیدم داخل جادهی شهر کرده و اصلا هم نمیشه داخلش شد چون درختاش در هم فرو رفته اند

البته با امپراطوری ۱۶ ساله ی اقای امیدوار رضایی نباید انتظار بیشتری از شهر داشت

اقای رضایی از این که برای شهرمون این قدر تلاش میکنید تبریک میگم شما موفق شدید شهر اولین ها رو به اخرین ها تبدیل کنید

شهری که دیگر بوی نان و نفت نمیدهد

چرا؟ چرا باید شهر خود را ترک گوییم؟